Γράφει η κα Χριστίνα Παναγιωτακοπούλου*,
Ψυχολόγος BSc – Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια, Συντονίστρια Σεμιναρίων.

Οι εργαζόμενοι συχνά ερχόμαστε σε επαφή με την εργασιακή πλήξη και αποσύνδεση, που είναι εξίσου επιζήμια, τόσο για τον εργαζόμενο όσο και τις επιχειρήσεις. Δεν είναι πάντα αμέσως φανερό και συχνά το ταυτίζουμε με οκνηρία ή/και νωθρότητα, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα σημάδι ότι ίσως βρισκόμαστε σε σημείο που νιώθουμε ότι οι εργασίες που αναλαμβάνουμε επαναλαμβάνονται με τέτοιο τρόπο, που δεν μας προσφέρουν πνευματική διέγερση, ενθουσιασμό και πιθανότητες επαγγελματικής εξέλιξης.

Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε στιγμή της επαγγελματικής μας πορείας και αφορά οποιαδήποτε επαγγελματική δραστηριότητα. Συμβαίνει σε στιγμές που η εργασία μας δεν ευθυγραμμίζεται πια με τις προσωπικές μας αξίες ή γιατί οι ικανότητές μας δεν αξιοποιούνται σωστά ή γιατί δεν μαθαίνουμε κάτι καινούργιο ή γιατί μπορεί να αισθανόμαστε κολλημένοι στην εργασιακή μας ρουτίνα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Συχνά, τα πρώτα σημάδια δεν γίνονται άμεσα αντιληπτά και χρειάζεται να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, για να αντιληφθούμε πώς αισθανόμαστε με την εργασία μας και την αποσύνδεση που συμβαίνει. Χρειάζεται να αφιερώσουμε χρόνο να εντοπίσουμε τι πραγματικά έχει αξία για εμάς, τόσο στην επαγγελματική όσο και στην προσωπική μας ζωή. Επίσης, είναι χρήσιμο να μιλήσουμε για αυτό που συμβαίνει στους υπεύθυνους, προκειμένου να εξεταστεί η αναδιαμόρφωση του επαγγελματικού μας ρόλου ή, εάν αυτό δεν είναι εφικτό, να αναζητήσουμε τη συμμετοχή σε εργασίες που κεντρίζουν το ενδιαφέρον μας και έχουν κάποιο νόημα για εμάς.

Οι άνθρωποι συχνά κουραζόμαστε, γιατί δεν αξιοποιούμε τον καλύτερο εαυτό μας. Μπορεί να ανταποκρινόμαστε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στις επαγγελματικές μας υποχρεώσεις και, παρόλα αυτά, να νιώθουμε αδιάφοροι, αποσυνδεδεμένοι και χωρίς ενέργεια, και αυτό να μην είναι αποτέλεσμα εξάντλησης αλλά ότι έχουμε αρχίσει να “σκουριάζουμε”.

Παρόλο που συχνά οι άνθρωποι, όταν καλούμαστε να πάρουμε επαγγελματικές αποφάσεις, βάζουμε σε προτεραιότητα υψηλότερους μισθούς, εταιρείες υψηλού κύρους ή/και εντυπωσιακούς τίτλους, πίσω από αυτούς τους εξωτερικούς δείκτες αναζητούμε κάτι βαθύτερο, όπως μια αίσθηση πληρότητας και σεβασμό για τον ρόλο μας. Για αυτόν τον λόγο, όταν κυνηγάμε εξωτερικά “σύμβολα” χωρίς να αντιμετωπίζουμε τις βαθύτερες ανάγκες μας για νόημα και σύνδεση, ρισκάρουμε να αναπτύξουμε το εργασιακό αίσθημα του κενού, ανεξάρτητα του πόσο επιτυχημένοι φαινόμαστε.

Για να μπορέσουμε να βρούμε απαντήσεις σε αυτούς τους προβληματισμούς, χρειάζεται αντί να ρωτάμε «τι δεν πάει καλά», να αρχίσουμε να ρωτάμε: «Σε ποιες συνθήκες ήμουν ευχαριστημένος στην εργασία; Ποιες ικανότητές μου αξιοποιώ; Πότε αισθάνομαι χρήσιμος σε αυτό που κάνω; Τι μου δίνει ενέργεια, για να συνεχίζω να το κάνω, και πώς μπορώ να δημιουργήσω περισσότερες τέτοιες στιγμές;». Με αυτή τη διαδικασία μπορούμε είτε να συνδεθούμε με τους λόγους που έχουν αξία για εμάς και να συνεχίσουμε την επαγγελματική μας πορεία είτε, εάν συνειδητοποιήσουμε ότι πλέον αυτή η συνθήκη δεν μας ικανοποιεί, να χρησιμοποιήσουμε τις δυνάμεις μας, για να σχεδιάσουμε τη μετάβαση σε μια συνθήκη που θα μας ταιριάζει περισσότερο.

Το να δίνουμε νόημα στην εργασία μας και σε αυτό που κάνουμε δεν είναι μόνο μια προσωπική επιδίωξη, αλλά είναι ένα στρατηγικό πλεονέκτημα για τις εταιρείες και τους οργανισμούς. Σύμφωνα με έρευνες, όταν ο εργαζόμενος είναι ικανοποιημένος από τον ρόλο του και νιώθει ότι αξιοποιεί τις δυνατότητές του, αποκτά ουσιαστική δέσμευση με τον οργανισμό, κι αυτό ενισχύει την απόδοση, μειώνει την απουσία και βελτιώνει την παραγωγικότητα. Επίσης, είναι πιο ευχαριστημένος και βελτιώνει τις ικανότητες αντιμετώπισης των εργασιακών θεμάτων. Επιπλέον, παρουσιάζονται μειωμένα ποσοστά σε άγχος και κατάθλιψη, ενώ παράλληλα ανεβαίνει το ποσοστό ικανοποίησης των πελατών.

Χρειάζεται να έχουμε γνώση των αξιών μας, των δυνάμεών μας και των κινήτρων μας, ώστε να κάνουμε συνειδητές επαγγελματικές επιλογές, αντί να ακολουθούμε απλά τις κοινωνικές νόρμες. Σίγουρα δεν είναι μια εύκολη διαδικασία, γιατί μπορεί να χρειαστεί να έρθουμε αντιμέτωποι με άβολες αλήθειες, για να αντιληφθούμε τι χρειάζεται να αλλάξουμε και πώς να προχωρήσουμε.

* Η κα Χριστίνα Παναγιωτακοπούλου παρέχει υπηρεσίες σε εταιρείες μέσω ατομικών συνεδριών, μικρών ομάδων εργασίας, εκπαιδευτικών σεμιναρίων και συμβουλευτικής (coaching). Διατηρεί προσωπικό γραφείο για την παροχή συνεδριών ψυχοθεραπείας και συμβουλευτικής σε άτομα, οικογένειες, ζευγάρια και ομάδες. Έχει υπάρξει ανώτατο στέλεχος Ασφαλιστικών Εταιρειών. e-mail: [email protected].

Ακολουθήστε την ασφαλιστική αγορά στο Google News