Τον Μάη του 1988 η «Α.Α.» απαντάει στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤH
Το ότι το όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του Κομουνιστικού Κόμματος της Ελλάδος ασχολήθηκε, και μάλιστα εκτενώς, με το περιοδικό μας «Ασφαλιστική Αγορά» όχι μόνο δεν μας ενοχλεί, αλλά αντίθετα μας κολακεύει. Το ότι ο Ριζοσπάστης μας χαρακτηρίζει επαγγελματικό περιοδικό και σαν τέτοιο μας αντιμετωπίζει, είναι μια αλήθεια για την οποία καμαρώνουμε.
ΟΜΩΣ, είμαστε υποχρεωμένοι να διαμαρτυρηθούμε έντονα για το δημοσίευμα του Ριζοσπάστη της 17ης Απρίλη 1988, όχι σαν όργανο των ασφαλιστών, διότι όργανο κανενός δεν είμαστε, αλλά σαν ελεύθερο κλαδικό περιοδικό.
Και τούτο, διότι ουδέποτε «διαφημίσαμε τον ανθρώπινο πόνο», ουδέποτε παρουσιάσαμε την ιδιωτική ασφάλιση ως «πανάκεια» και ουδέποτε ούτε εμείς ούτε οι Φορείς της Ιδιωτικής Ασφάλισης, εξ όσων γνωρίζουμε (και το γνωρίζουμε καλά, διότι αυτή είναι η δουλειά μας), είδαμε το λειτούργημα του ασφαλιστή σαν μέσο πρόσκτησης «τεράστιων ποσών κέρδους».
Τυχαίνει η ασφαλιστική δραστηριότητα να ασκείται παγκόσμια από Ανατολής μέχρι Δύσης και από Βορρά μέχρι Νότο κάτω από την ίδια φιλοσοφία: επικουρικώς, παράλληλα και συμπληρωματικά με την Κοινωνική Ασφάλιση.
Χωρίς «κράχτες» για… «χρυσές δουλειές», χωρίς «ασύδοτο νομικό περιβάλλον», αλλά υπό αυστηρό έλεγχο, όλες οι Κυβερνήσεις, Καπιταλιστικές και Σοσιαλιστικές –θα έπρεπε να γνωρίζουν οι συντάκτες του Ριζοσπάστη–, προσβλέπουν με ανακούφιση στον τομέα της Ασφάλισης.
Αν, όμως, τα παραπάνω είναι ψιλά γράμματα για το όργανο του ΚΚΕ, θα επανέλθουμε καλοπροαίρετα και εκτενέστερα.
Όμως, υπογράφοντα κε Ηλιοδρομίτη, όταν γράφουμε για τη «δυνατότητα του κάθε εργαζόμενου να επιλέγει τον φορέα ασφάλισής του», πού βρίσκεις το κακό ή το… «ψαχνό», όπως ευφάνταστα αλλά και κακοποιημένα ισχυρίζεσαι;
Πώς τολμάς να… αυθαδιάζεις έναντι της αλήθειας, αποδίδοντάς μας ότι εισηγούμεθα την κατάργηση της Κοινωνικής Ασφάλισης;
Όχι, κύριοι του Ριζοσπάστη!
Φράσεις όπως «η κοινωνική ασφάλιση αποτελεί αγκάθι στο μάτι, που βάζει κάποιο φρένο στην ασύδοτη κερδοσκοπία σε βάρος των εργαζομένων» σας τις χαρίζουμε, αν κι εσείς, όπως φαίνεται, ούτε… μάτια διαθέτετε ούτε φραγμό στη μεθοδολογία διαστρέβλωσης έχετε.
Αλλά οψόμεθα στο επόμενο, αφού εμείς, αντίθετα με τις Ενώσεις των ασφαλιστών που, τηρώντας κάποια προσχήματα, αποφεύγουν να σας απαντήσουν, δεν διστάζουμε διότι γνωρίζουμε…
Τότε που είχαμε Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία!
Στις 20 Ιουλίου 1988, υπογράφτηκε ένα μεγάλο ομαδικό ασφαλιστήριο μεταξύ της Αγροτικής Ζωής και της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας.
Το ασφαλιστήριο, που είχε διάρκεια ισχύος 10 έτη, με έναρξη την 1η Αυγούστου 1988, παρείχε ασφαλιστική κάλυψη σε 3.100 εργαζομένους στην ΕΑΒ, καθώς και σε 5.100 εξαρτώμενα μέλη. Κάλυπτε ασφάλιση Ζωής – Ατυχημάτων & Περίθαλψης, μέσα και έξω από τους χώρους εργασίας.
Το ομαδικό ασφαλιστήριο υπογράφτηκε στα γραφεία της Αγροτικής Ζωής (Λ. Συγγρού 4-6) από τον Γιάννη Κοσμέα, Αναπληρωτή Δ/ντα Σύμβουλο της Εταιρείας, και τον Μιχαήλ Γραμματόπουλο, Δ/ντή Διοικητικών Υπηρεσιών της ΕΑΒ.
Τι έγραφε η Καθημερινή για το AIDS και τους Ασφαλιστές
Στις 15 Ιουνίου του 1988, υπό τον τίτλο «Ασφάλιση και Έητζ», έγραφε τα εξής, με αφορμή τη 15η σύνοδο των ασφαλιστών, που είχε διεξαχθεί στη Χάγη:
«Ασφαλιστές απ’ όλο τον κόσμο που συνήλθαν στη 15η τακτική σύνοδό τους, χθες στη Χάγη, υποστήριξαν πως οι εταιρείες τους θα πρέπει να συνεχίσουν να καλύπτουν ασφαλιστικά τους πάσχοντες από Έητζ, όμως, οι διάφορες κυβερνήσεις θα πρέπει να μετάσχουν σε μεγαλύτερο ποσοστό στα έξοδα θεραπείας τους. Αμερικανός ασφαλιστής υποστήριξε πως δεν πρέπει να υπάρχει καμιά διάκριση και το Έητζ θα πρέπει να αντιμετωπίζεται όπως κάθε άλλη ασθένεια. Οι ασφαλισμένοι που προσβάλλονται από Έητζ θα πρέπει να αποζημιώνονται κανονικά, όμως, εκείνοι που κάνουν ασφάλεια ζωής ξέροντας ότι είναι φορείς του θανατηφόρου ιού, θα πρέπει να απορρίπτονται από τις ασφαλιστικές εταιρείες».
Όταν το «Μητέρα» ασφαλίστηκε στην Interamerican, τον Αύγουστο του 1987!
Από συνέντευξη του Μιχάλη Σάλλα, το 1990
Στις 11 Νοεμβρίου 1990, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Επενδυτής, ο κ. Μιχάλης Σάλλας, με την ιδιότητα του Προέδρου και Δ/ντος Συμβούλου της «Ιδιωτικής Επενδυτικής», της πρώτης στη χώρα μας μη τραπεζικής, πολυμετοχικής εταιρείας επενδύσεων, αλλά και του καθηγητή στο μάθημα της Οικονομετρίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, είχε αναφέρει, μεταξύ άλλων:
«Τα χρήματα δεν έρχονται από μόνα τους. Και δεν θέλω να τρέφω όνειρα και ψευδαισθήσεις. Δουλεύω και επιδιώκω από τη δουλειά μου να παίρνω τόσα όσα είναι απαραίτητα για να ζω άνετα και να εκπληρώνω τις υποχρεώσεις μου είτε σαν πανεπιστημιακός δάσκαλος, είτε σαν μάνατζερ σε μια τέτοια επιχείρηση».
«(…) όπως εξελίσσεται ο κόσμος, παύουν πια να υπάρχουν ιδεολογίες. Οι κόσμοι συγκλίνουν, οι αγορές συγκλίνουν, οι κοινωνίες συγκλίνουν και εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι ο κόσμος θα ζει περισσότερο ελεύθερος στο μέλλον. Τα μηνύματα που ήρθαν από την Ανατολική Ευρώπη σηματοδοτούν μεγαλύτερη ελευθερία στο άτομο».
«Νομίζω ότι στον χώρο των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, στον οποίο εγώ κινούμαι, έχει παρέλθει η έννοια του ιδιοκτήτη. Του ατόμου, δηλαδή, που έχει τράπεζες, χρηματιστηριακές εταιρείες, εταιρείες χαρτοφυλακίου κ.λπ. Νομίζω –και εκεί πηγαίνουμε– ότι τα πολυμετοχικά σχήματα είναι τα καλύτερα. Μπορώ να πω, λοιπόν, ότι με ενδιαφέρει όχι η ιδιόκτητη επιχείρηση, αλλά η απόκτηση μετοχών, μέσω του χρηματιστηρίου ή δημόσιων εγγραφών, σοβαρών επιχειρήσεων».
