Στις 18 Ιανουαρίου 1988, στην αίθουσα συνεδρίων του ΕΒΕΑ, πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια των εργασιών του Ελληνικού Ινστιτούτου Ασφαλιστικών Σπουδών, ενώ έλαβε χώρα και εκπαιδευτικό συμπόσιο με θέμα: «Ασφαλιστική Εκπαίδευση – Τάσεις και Προοπτικές».
Την έναρξη των εργασιών του Ινστιτούτου και του Συμποσίου κήρυξε ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας, Καθηγητής Π. Ρουμελιώτης. Παρέστησαν ο Γάλλος Πρέσβης και οι Σύμβουλοι των Πρεσβειών Αγγλίας, Γαλλίας, Γερμανίας, εκπρόσωποι υπουργείων, Δημόσιων Οργανισμών, Ασφαλιστικών Επιχειρήσεων και εργαζομένων. Επίσης, οι κ.κ. Χαραλαμπίδης, Δημητρίου και Χριστοφορίδης, εκ μέρους του Ινστιτούτου και του Συνδέσμου Ασφαλιστών Κύπρου.
Τους Συνέδρους προσφώνησαν ο Πρόεδρος του ΕΙΑΣ Μ. Ματθίας, ο Πρόεδρος της Ενώσεως Ασφαλιστικών Εταιρειών Ν. Σταματόπουλος, ο Πρόεδρος της Ενώσεως Ελληνικών Ασφαλιστικών Εταιρειών Π. Νικολαΐδης κ.ά. Μεταξύ των εισηγητών ο Μάριος Ραφαήλ, Καθηγητής και Αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου, ο οποίος μίλησε για την ασφαλιστική εκπαίδευση στην Ελλάδα και τους στόχους του ΕΙΑΣ.
Προφήτης ο Χρήστος Γεωργακόπουλος (Μάιος 1987)!
«Κανένας από μας δεν είναι διατεθειμένος να γεράσει στη θέση που βρίσκεται σήμερα», είπε ο κ. Γεωργακόπουλος, υπό την επίνευση των συνεργατών του. «Προχωρούμε συνεχώς σε νέα σχήματα και νέες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες, με πλήρη ελευθερία της κάθε ομάδας για δημιουργική δράση. Είναι παρατηρημένο ότι, αν δεν υπάρχουν φιλοδοξίες, τότε τα στελέχη ή μαραζώνουν ή φεύγουν».
Τι έγραφε η «Α.Α.» για την υπόθεση (σκάνδαλο) Κοσκωτά
Τον Νοέμβριο του 1988, γράφαμε μεταξύ άλλων:
(…) μπορούσε η υπόθεση Κοσκωτά να λάβει τις διαστάσεις που έλαβε και λαμβάνει, ΑΝ δεν συμμετείχε σ’ αυτήν το μέγα πλήθος με το μέγα πάθος των συμπρωταγωνιστών και των κομπάρσων; Θα μπορούσε άλλο τι να αποκαλύψει στην κοινή γνώμη το όλον θέμα από τη σύγκρουση συμφερόντων; Ασφαλώς, ΟΧΙ! Και, πέρα από οποιοδήποτε συλλογιστικό γρίφο… Οι έχοντες την ευθύνη της τύχης αυτής της χώρας, αξιωματούχοι, μεταβαλλόμενοι σήμερα σε τιμητές και πρόθυμους δήμιους, πού ήταν όλο αυτόν τον καιρό; Πού ήταν ο Πρωθυπουργός, που υποτίθεται ότι… τα πανθ’ ορά; Πού ήταν ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης; Πού ήταν ο Πρόεδρος της Βουλής; Πού ήταν ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης; Πού ήταν οι Υπουργοί της Εθνικής Οικονομίας; Πού ήταν ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος; Πού ήταν η Δικαστική Εξουσία; Ο μεν κ. Παπανδρέου “βολευότανε” απλά να προεδρεύει και να παρακολουθεί τους εξ απορρήτων του να βολεύονται, όταν τους αποστράτευε, στις επιχειρήσεις Κοσκωτά (ιδέ Ματζουράνη, Ρουμπάτη κ.ά. κ.ά.). Ο κ. Μητσοτάκης διερευνούσε τις προθέσεις του κ. Κοσκωτά, για το εάν θα στηρίζει με τις εφημερίδες του τη Νέα Δημοκρατία. Πιθανόν να διαπραγματευόταν μάλιστα επ’ αυτού. Ο κ. Αλευράς, πνευματικός συγγενής με τον πρώτο τη τάξει άνθρωπο του κ. Κοσκωτά, τον κ. Π. Βακάλη, συναναστρέφετο και ως Πόντιος Πιλάτος ένιπτε τας χείρας του μη γνωρίζων τι. Ο κ. Κουτσόγιωργας εκθύμως εγένετο πελάτης του κ. Κοσκωτά (Αγόραζε από αυτόν και τον πλήρωνε). Οι κ.κ. Σημίτης και Ρουμελιώτης ως εποπτεύοντες τους δημόσιους οργανισμούς ευλογούσαν την οικονομική συνεργασία αυτών που με τις καταθέσεις τους καθιστούσαν εύρωστη την Τράπεζα Κρήτης, διευκολύνοντας έτσι το έργο του κ. Κοσκωτά! Ο κ. Χαλικιάς, από την εποχή της υπόθεσης της Τράπεζας Κεντρικής Ελλάδος, όπου και τότε ο κ. Κοσκωτάς μυστηριωδώς ενεπλάκη, ουδέν αντελήφθη εγκαίρως. Και τώρα; Όλοι είναι τιμητές και κατήγοροι του δημιουργήματός τους. Η πόλις εάλω, κύριοι! Αν και εμείς όλοι σαν Πολίτες δεν αναλάβουμε τις ευθύνες μας, ευθύνες που προκύπτουν από την ανοχή μας, προς όλους και τα πάντα, τότε γινόμεθα αυτουργοί και συνυπεύθυνοι. Γι’ αυτό, έως εδώ και μη παρέκει. Στο «ταμείο» γρήγορα, για να πληρώσουμε τα χρέη μας. Ποιο είναι το ταμείο; Ο καθένας μας ας το αναζητήσει.
Η περίοδος που προηγήθηκε ρίχνει το δικό της φως… Κάποτε, όλοι του άναβαν κεριά και του χαμογελούσαν (οι φωτό του Παναγόπουλου, Παπανδρέου, Αβέρωφ από τα γενέθλια του περιοδικού ΕΝΑ, τότε). Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις, ως έφη και ο εικονιζόμενος δάσκαλος, Γιάννης Τσαρούχης.
Ανασφάλιστο το 40% των οχημάτων έγραφε η εφημερίδα Έθνος!
Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1988, η εφημερίδα Έθνος έγραφε ότι κυκλοφορούσαν 1.050.000 ανασφάλιστα οχήματα (το 40% του συνόλου), σημειώνοντας ότι ο αριθμός αναμενόταν να αυξηθεί στο τέλος του χρόνου, «αφού αρκετοί οδηγοί ασφαλίζουν το αυτοκίνητό τους μόνο για το πρώτο 6μηνο».
Στο άρθρο, αναφέρονταν μεταξύ άλλων και τα εξής: «Για τα ατυχήματα που προξένησαν τα ανασφάλιστα αυτά αυτοκίνητα θα καταβληθούν αποζημιώσεις ύψους 230 εκατ. δρχ. από το Επικουρικό Κεφάλαιο Αρωγής. (…) Οι οδηγοί δείχνουν απροθυμία να ασφαλιστούν, γιατί οι ποινές, που είναι μόνο διοικητικές, φτάνουν κατ’ ανώτατο όριο σε πρόστιμο 30.000 δρχ. (ν. 1569/85). Εκμεταλλεύονται ακόμα ότι ο έλεγχος για την υποχρεωτική ασφάλιση είναι σχεδόν ανύπαρκτος, γιατί, όπως ισχυρίζεται το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, δεν υπάρχει επαρκής αριθμός τροχονόμων, για να ασκήσει αποτελεσματικά αυτό το έργο. (…) Οι ασφαλιστές, πάντως, κρίνουν ότι είναι ασυγχώρητοι όσοι δεν ασφαλίζονται, αφού το ασφάλιστρο είναι μόνο 15.000 τον χρόνο για κάλυψη δύο εκατομμυρίων για υλικές ζημιές και 10 εκατομμυρίων για σωματικές βλάβες, ποσά που το 1992 θα αυξηθούν».
