Μαραθώνια συνεδρίαση του Δ.Σ. της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών και της Γενικής Συνέλευσης των μελών της είχε γίνει στις 22 Απριλίου 1982, με θέμα την αντιμετώπιση της πρόθεσης που είχε εκδηλωθεί, για τη νομιμοποίηση της παρέμβασης των Τραπεζών στις Ασφαλίσεις. Σαν πρώτη έμπρακτη ενέργεια εκείνης της σύσκεψης, είχε αποφασιστεί η αποστολή επίσημης διαμαρτυρίας στον Πρόεδρο της Κυβέρνησης, Ανδρέα Παπανδρέου, προκειμένου να ζητηθεί η προσωπική του παρέμβαση, για να αποσυρθεί η επίμαχη διάταξη.
Στο κείμενο της διαμαρτυρίας, το οποίο υπέγραφαν οι 156 ανεξάρτητες ασφαλιστικές εταιρείες που λειτουργούσαν τότε στη χώρα μας, αναφέρονταν, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: «(…) στο άρθρο 12 του νομοσχεδίου για την πολυθεσία, μπήκε, κατά τρόπο αιφνιδιαστικό, μια διάταξη που αποβλέπει στην υποχρεωτική ασφάλιση των πελατών των τραπεζών στις θυγατρικές ασφαλιστικές εταιρείες τους και στη δημιουργία εσόδων των συνταξιοδοτικών και άλλων Ταμείων των υπαλλήλων των Τραπεζών. Διερωτόμαστε τι ακριβώς εξυπηρετεί ο αιφνιδιασμός αυτός και γιατί, παρά την πρωθυπουργική επιταγή για διάλογο με τις παραγωγικές τάξεις, ο ασφαλιστικός κόσμος της χώρας μας στερήθηκε τη δυνατότητα θετικής συμμετοχής του σ’ ένα καίριο πρόβλημα που τον αφορά. Κύριε Πρωθυπουργέ, Η διάταξη αυτή, με τον δήθεν εξυγιαντικό χαρακτήρα της, παρασύρει την Κυβέρνηση και ειδικότερα το Υπουργείο Προεδρίας σε ενέργειες που αναπότρεπτα θα οδηγήσουν την ασφαλιστική αγορά μας πίσω σε αναχρονιστικά συστήματα παρεμβατισμού και στον αφανισμό του θεσμού της ιδιωτικής ασφάλισης, που έχει ήδη πολλαπλά πληγεί από την άστοχη και αδιάφορη μέχρι σήμερα πολιτική του Κράτους. (…) η διάταξη αυτή:
Δημιουργεί ειδικό μονοπωλιακό καθεστώς για τις τραπεζικές ασφαλιστικές εταιρείες, καταργεί το δικαίωμα ελεύθερης επιλογής του ασφαλιστή και θεσμοθετεί τον αθέμιτο ανταγωνισμό, πράγμα που τελικά επιβαρύνει το κόστος της ασφάλισης σε βάρος του καταναλωτικού κοινού.
Εξαφανίζει τον θεσμό των με επαγγελματικά προσόντα ειδικευμένων πρακτόρων – παραγωγών, που είναι απαραίτητος για την εξασφάλιση καλύτερων όρων και τιμών στην ιδιωτική ασφάλιση.
Καθιερώνει ειδικό προνόμιο σε βάρος του καταναλωτικού κοινού για μία τάξη εργαζομένων που δεν έχει σχέση με την ασφάλιση.
Δημιουργεί ανυπέρβλητα προβλήματα στην επιβίωση της ιδιωτικής ασφάλισης και στην εξασφάλιση εργασίας για τους 8.000 υπαλλήλους και τις 20.000 περίπου συνεργάτες που απασχολούν οι φορείς της σ’ ολόκληρη την Ελλάδα.
Έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον νόμο 703/77 “Περί ελέγχου μονοπωλίων και ολιγοπωλίων”, τις αντιμονοπωλιακές επαγγελίες της Κυβέρνησης, τις επίσημα διακηρυγμένες θέσεις σας πάνω στο πρόβλημα και τις σχετικές διατάξεις της Συνθήκης της Ρώμης. (…)».
Ανέκαθεν ήταν πρωτοπόροι οι Ασφαλιστικοί Πράκτορες και η «Α.Α.» πάντοτε παρούσα!
Έλληνες Ασφαλιστικοί Διαμεσολαβητές 92 χρόνια (1934 – 2026) ΑΓΩΝΙΑ & ΑΓΩΝΕΣ
Στις 4 Ιουλίου 1934, ο Πανελλήνιος Ασφαλιστικός Σύλλογος, σε υπόμνημά του προς το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, ανέφερε, μεταξύ άλλων:
«Κύριε Υπουργέ, Ο «Πανελλήνιος Ασφαλιστικός Σύλλογος», ιδρυθείς από του έτους 1931 προς εξυπηρέτησιν της μεγάλης τάξεως των ασφαλιστικών πρακτόρων, υποπρακτόρων και μεσιτών ασφαλειών, έθεσε ως βασικούς σκοπούς της ιδρύσεώς του την ηθικήν ανύψωσιν του επαγγέλματος του Ασφαλιστού και την βελτίωσιν των όρων της εργασίας· όρων, οίτινες σήμερον παν άλλο ή ευχάριστοι είναι, η δε εκ τούτου δημιουργημένη σήμερον κατάστασις είναι αυτόχρημα απελπιστική και αφόρητος. (…) Αι υπηρεσίαι, ας προσφέρουν οι επαγγελματίαι ασφαλισταί, είναι ενεργητικαί και χρήσιμοι και συμφέρουσαι, όχι μόνον διά τας Ασφαλιστικάς Επιχειρήσεις, αλλά κυρίως διά τους ασφαλιζομένους, οι οποίοι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, είναι εις απόλυτον αδυναμίαν να εκτιμήσουν και αντιληφθούν όχι όρους ασφαλιστηρίων, αλλ’ αυτήν ακόμη την περιγραφήν του ασφαλιζομένου κινδύνου. Επειδή δε τα ασφαλιστήρια συμβόλαια, οι όροι, αι περιγραφαί, τα τιμολόγια των Ασφαλιστικών Εταιρειών αποτελούν διά τον ασφαλιζόμενον έναν κυκεώνα, δεν κατορθώνει να προσανατολισθή καν εις την χαώδη αυτήν κατάστασιν και συμβαίνει πάντοτε και καθημερινώς να δέχωνται οι πελάται τα ασφαλιστήρια ή να υπογράφουν προτάσεις εις τας Εταιρίας εν πλήρει αγνοία των όρων κ.λπ. κ.λπ. αλλά με απόλυτον εκτίμησιν και εμπιστοσύνην προς τον τοπικόν πράκτορα ή μεσίτη ασφαλειών. Εις την Ελλάδα, δε, όπου η εφαρμογή του «ες αύριον τα σπουδαία» έχει τραγικήν επέκτασιν, εάν έλειπον οι επαγγελματίαι ασφαλισταί, η ασφαλιστική παραγωγή και εργασία θα περιορίζετο εις τους δέκα – είκοσι εκείνους νευρασθενικούς και ανήσυχους τύπους, οίτινες, αφού μελετήσουν και τις κουκίδες του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, το καταθέτουν εις τα χρηματοκιβώτια κάποιας Τραπέζης. Εάν σήμερον η Ελλάς είναι κατά τα 3/5 ανασφάλιστος, τότε θα ήτο κατά τα 99/100 και θ’ απητούντο 60 Γενικοί Πράκτορες δι’ εκάστην Εταιρίαν, ίνα αναλαμβάνουν τας εργασίας. Διότι εν τη εξελίξει της όλης εργασίας ο επαγγελματίας ασφαλιστής είναι επιθεωρητής του κινδύνου, κομιστής και συντάκτης της προτάσεως, περιγράφει τον κίνδυνον με το ακριβές ασφαλιστικόν λεκτικόν, παραγγέλλει το συμβόλαιον, παρακολουθεί κατά πόδας την έκδοσιν του συμβολαίου, το παραδίδει εις τον πελάτην, χρεούται αυτοστιγμεί με την αξίαν του συμβολαίου και εγκαταλείπεται παρά της Εταιρίας εις τον επίμονον δρόμον της προσπαθείας να εισπράξη τα ασφάλιστρα από τον πελάτην κατά δόσεις και εις μεγάλα χρονικά διαστήματα, κατά το καθιερωθέν ατυχώς κακόν αυτό σύστημα παρά των Εταιριών. Επαγγέλματα παρέχοντα αναμφισβητήτως πολύ μικροτέρας υπηρεσίας εις την κοινωνίαν ή ο ασφαλιστής, όστις περιφρουρεί και εξασφαλίζει την ζωήν και την περιουσίαν του κόσμου, έχουν ήδη τύχει της προστασίας και της μερίμνης του Κράτους. Ημείς δεν ζητούμεν να καινοτομήση η Ελλάς εις την κατοχύρωσιν του επαγγέλματός μας, απλώς ζητούμεν να εφαρμοσθή και εδώ ό,τι εις τα άλλα Κράτη έχει μακροχρόνιον εφαρμογήν. Δεν επιδιώκομεν φορολογικάς επιβαρύνσεις εις βάρος του κοινού ούτε προνόμιον εις βάρος των Ασφαλιστικών Εταιριών, αντιθέτως μάλιστα δεχόμενοι την μείωσιν των σημερινών επιπέδων προμηθειών και παρέχοντες χρηματικάς εγγυήσεις διά τα μέλη του Συλλόγου μας, εξασφαλίζομεν εις τας Ασφαλιστικάς Εταιρίας μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους. (…) Το Διοικητικόν Συμβούλιον».
Αγορές που εξαφανίζονται έχουν καταγραφεί από το κλαδικό περιοδικό που λέγεται «Ασφαλιστική Αγορά», το οποίο συνεχίζει να γράφει…
Το 1982, ο Γενικός Γραμματέας της The General Arab Insurance Federation, Dr Saib Nabulsi, είχε εμπιστευτεί την «Α.Α.» για την εκτενή παρουσίαση της ασφαλιστικής αγοράς της Συρίας.
