Κατάρρευση των γεννήσεων στη χώρα μας και συνολικά στην ΕΕ δείχνουν τα πιο πρόσφατα στοιχεία που δημοσιοποίησε η Eurostat, με τον δείκτη γονιμότητας να υπολείπεται σημαντικά από το επίπεδο αναπλήρωσης, που είναι κατά μέσο όρο 2,1 παιδιά ανά γυναίκα.

Το συνολικό ποσοστό γονιμότητας στην ΕΕ, το 2024, διαμορφώθηκε σε 1,34 γεννήσεις ζώντων νεογνών ανά γυναίκα (από 1,38 το 2023), κυμαινόμενο από 1,01 στη Μάλτα έως 1,72 στη Βουλγαρία, ενώ στην Ελλάδα ήταν 1,24. Στις περισσότερες χώρες της ΕΕ, το συνολικό ποσοστό γονιμότητας μειώθηκε σημαντικά μεταξύ 1980 και 2000 – 2003.

Στην Ελλάδα, ειδικότερα, το ποσοστό γονιμότητας διέγραψε την ακόλουθη φθίνουσα πορεία: από 2,40 το 1970, σε 2,23 το 1980, σε 1,39 το 1990, σε 1,31 το 2024, σε 1,30 το 2014, σε 1,26 το 2023 και σε 1,24 το 2024.

Συνολικά, στην ΕΕ, γεννήθηκαν 3,55 εκατ. μωρά το 2024, αριθμός που συνιστά μείωση κατά 3,3% σε σχέση με τα 3,67 εκατ. το 2023.

Την ίδια στιγμή, το προσδόκιμο ζωής στην ΕΕ αυξάνεται και πάλι και αγγίζει τα 81,5 έτη το 2024, σημειώνοντας αύξηση κατά 0,1 έτη από το 2023, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat. Το προσδόκιμο ζωής μειώθηκε το 2020 (80,4 έτη) και το 2021 (80,1 έτη) λόγω της πανδημίας COVID-19, αλλά έκτοτε ανέκαμψε και έφθασε σε τιμές υψηλότερες από ό,τι το 2019 (81,3 έτη).

Οι γυναίκες, ειδικότερα, αναμένεται να ζήσουν 5,2 χρόνια περισσότερο: Το 2024, το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση για τις γυναίκες στην ΕΕ ανήλθε σε 84,1 έτη (αύξηση κατά 0,1 έτη σε σύγκριση με το 2023), ενώ για τους άνδρες ήταν 78,9 έτη (+ 0,2 έτη).

Η δημογραφική συρρίκνωση και η γήρανση του πληθυσμού συνιστούν ένα “εκρηκτικό μίγμα”, με βαθιές επιπτώσεις στο ασφαλιστικό σύστημα και τη βιωσιμότητα των συντάξεων (λιγότεροι εργαζόμενοι ανά συνταξιούχο), στο σύστημα υγείας (αυξημένη ζήτηση για υπηρεσίες μακροχρόνιας φροντίδας και περίθαλψης), στην οικονομία και την εργασία (έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού, μείωση εργατικού δυναμικού), ακόμα και στην κοινωνική συνοχή (αλλαγή στη δομή της οικογένειας, ερήμωση επαρχίας)…

Η νέα πραγματικότητα των γερασμένων κοινωνιών είναι ήδη εδώ, παρούσα, και απαιτείται να συνυπολογίζεται ως σημαντική παράμετρος κάθε μελλοντικού σχεδιασμού ή να οδηγεί σε επανεξέταση πολιτικών, στοχεύσεων και στρατηγικών. Υπό αυτό το πρίσμα, και οι ασφαλιστικές εταιρείες, ειδικότερα, χρειάζεται να ανταποκριθούν στοχευμένα στις ανάγκες αυτής της όλο και αυξανόμενης ομάδας ανθρώπων, παρέχοντας εξειδικευμένα προγράμματα (υγείας, μακροχρόνιας φροντίδας, ευέλικτα συνταξιοδοτικά, κ.ο.κ.).

Σούλα Κορμά

Ακολουθήστε την ασφαλιστική αγορά στο Google News