Μακροχρόνια φροντίδα & ο ρόλος των ασφαλιστικών εταιρειών

1402
long term

Το κόστος διατήρησης του συνεχώς αυξανόμενου «συνταξιούχου» πληθυσμού δεν μπορεί να τεθεί αποκλειστικά στους ώμους των εργαζόμενων γενεών. Επομένως, τα επόμενα χρόνια, υπάρχει ανάγκη για ευρύτερη προσφυγή σε ιδιωτικά προγράμματα ασφάλισης.

Η δημογραφική ανάπτυξη και, ειδικότερα, η γήρανση του πληθυσμού αποτελούν δύο από τα κυριότερα ζητήματα που συζητούνται περισσότερο διεθνώς, ιδίως όσον αφορά τις ανάγκες σε τρόφιμα και την επακόλουθη εξασθένιση των φυσικών πόρων.

Κάθε χρόνο, τα Ηνωμένα Έθνη αναθεωρούν τις προβλέψεις ανάπτυξης του παγκόσμιου πληθυσμού βάσει χρονικού διαστήματος που προσδιορίζει τρία διαφορετικά στάδια: 2030, 2050 και 2100, χωρίζοντας τα διαθέσιμα δεδομένα και προβλέψεις σύμφωνα με έξι μακροπεριφερειακές περιοχές: Αφρική, Ασία, Λατινική Αμερική, Ευρώπη, Αμερική και Ωκεανία. Τα ίδια δεδομένα χωρίζονται και πάλι σε τέσσερις τάξεις, ανάλογα με τη μέση ηλικία των ατόμων: από την ηλικία μηδέν έως 14, από 15 έως 24, από 25 έως 59 και από τα 60 και πέρα.

Λαμβάνοντας υπόψη την τελευταία ενημέρωση της μελέτης που δημοσίευσε ο ΟΗΕ το 2017, ο παγκόσμιος πληθυσμός ανέρχεται σήμερα σε λίγο περισσότερους από 7.550.000.000 ανθρώπους.

Εάν δούμε μόνο την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, ο συνολικός αριθμός κατοίκων σε αυτές τις δύο περιοχές είναι λίγο πάνω από ένα δισεκατομμύριο: 750 εκατομμύρια στην πρώτη, 360 εκατομμύρια στη δεύτερη.

Ωστόσο, πριν κοιτάξουμε τις προβλέψεις ανάπτυξης για τον τρέχοντα αιώνα, είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι ενώ το ποσοστό των ατόμων άνω των 60 ετών φθάνει το 13% περίπου του συνόλου, ο αριθμός αυτός αυξάνεται στο ένα τέταρτο του συνολικού πληθυσμού της Ευρώπης και λίγο πάνω από το ένα πέμπτο (22%) εκείνου της Βόρειας Αμερικής.

Ως εκ τούτου, σήμερα μπορούμε ήδη να υπολογίσουμε περίπου 275 εκατομμύρια Ευρωπαίους και Βορειοαμερικανούς πολίτες, οι οποίοι ουσιαστικά δεν είναι πλέον σε ηλικία εργασίας (το χρονικό διάστημα στο οποίο ένα άτομο δεν είναι πλέον σε θέση να εργαστεί) και, γενικά, είναι εκτεθειμένοι σε προβλήματα αυτάρκειας.

Αλλά ακόμη πιο ανησυχητική είναι η πρόβλεψη για το μέλλον, αν και πρέπει να θυμόμαστε ότι οι δημογραφικές προβλέψεις είναι εξ ορισμού πιο αβέβαιες, όσο περισσότερο αποκλίνει η πρόβλεψη από το βασικό έτος αναφοράς.

Το 2030, ενώ ο παγκόσμιος πληθυσμός αναμένεται να αυξηθεί κατά περίπου ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους (8.550 εκατομμύρια συνολικά), στην Ευρώπη θα πρέπει να αναμένουμε μείωση πάνω από 20 εκατομμύρια ανθρώπων και, ακόμη πιο ανησυχητικό, μια περαιτέρω αύξηση του ποσοστού των ηλικιωμένων, ένα φαινόμενο που αποδίδεται τόσο στις φθίνουσες γεννήσεις όσο και στο μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής.

Η τελευταία σχετική μελέτη που διεξήχθη από τα Ηνωμένα Έθνη το 2015 στην πραγματικότητα προέβλεψε ότι το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση των περίπου 78 ετών στις μείζονα ανεπτυγμένες χώρες, θα αυξηθεί σε σχεδόν 81 έτη το 2030 και σε σχεδόν 90 το 2100.

Σε πρόσφατο άρθρο που δημοσιεύτηκε στο μηνιαίο δελτίο της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (WHO), οι συγγραφείς τονίζουν επίσης πως η ηλικία από μόνη της δεν αποτελεί αξιόπιστο δείκτη της κατάστασης της υγείας του πληθυσμού.

Η ίδια οργάνωση στην πραγματικότητα υπογραμμίζει πως στο δικό της πρόγραμμα, με ένα χρονοδιάγραμμα που φθάνει το 2030, η γνωστή ως «υγιής γήρανση» δεν αναγνωρίζεται ως η απουσία ασθένειας, αλλά μάλλον ως η διατήρηση μιας ικανότητας που επιτρέπει πλήρη και αξιοπρεπή ζωή.

Οι επενδύσεις σε αυτή την κατεύθυνση, προειδοποιεί ο ΠΟΥ, δεν πρέπει να είναι εις βάρος της μάχης ενάντια στις ασθένειες που συνήθως πλήττουν τον νεαρό πληθυσμό, αλλά θα πρέπει να επικεντρωθούν στη δημιουργία ολοκληρωμένων ανθρωποκεντρικών υπηρεσιών, οι οποίες θα βρίσκονται όσο το δυνατόν πλησιέστερα στον τόπο κατοικίας του χρήστη και θα είναι σε θέση να παρέχουν την απαραίτητη συνδρομή για να διατηρηθεί η εγγενής αυτάρκεια για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα.

Η παροχή βοήθειας στους ηλικιωμένους που δεν είναι πλέον αυτοσυντηρούμενοι –βοήθεια που ήταν κάποτε εγγυημένη από τις οικογενειακές δομές και κυρίως από τις γυναίκες– μετατοπίζεται ολοένα και περισσότερο, επίσης λόγω της προοδευτικής αύξησης της συμμετοχής των γυναικών στο εργατικό δυναμικό, προς εξειδικευμένες ανεξάρτητες δομές, οι οποίες χρηματοδοτούνται από δημόσιους ή ιδιωτικούς φορείς φροντίδας υγείας.

Είναι, ωστόσο, δύσκολο να γίνουν αξιόπιστες προβλέψεις, δεδομένου ότι τα παραπάνω πρέπει να αναθεωρηθούν υπό το πρίσμα της επιστημονικής προόδου που θα σημειωθεί στο μέλλον στην ιατρική, στις βιοτεχνολογίες, καθώς και στη ρομποτική και την τεχνητή νοημοσύνη.

Τα παραπάνω μπορεί να αποδειχθούν εξαιρετικοί σύμμαχοι όχι μόνο στη δημιουργία μιας νέας διάστασης στην ολοκληρωμένη βοήθεια, αλλά πιθανώς και στην καθυστέρηση της στιγμής που προκύπτουν οι εξασθενητικές σωματικές και διανοητικές ελλείψεις.

Ωστόσο, είναι σαφές, ιδίως στις μεγάλες αναπτυγμένες χώρες που παρακολουθούν μια προοδευτική δημογραφική κάμψη, ότι το κόστος διατήρησης του συνεχώς αυξανόμενου «συνταξιούχου» πληθυσμού δεν μπορεί να τεθεί αποκλειστικά στους ώμους των εργαζόμενων γενεών.

Επομένως, τα επόμενα χρόνια, υπάρχει ανάγκη για την ευρύτερη προσφυγή σε ιδιωτικά προγράμματα ασφάλισης, ικανά να ανταποκριθούν ή να διατηρήσουν χαμηλά το κόστος που βαρύνει, εν μέρει ή πλήρως, τη δημόσια υγειονομική περίθαλψη σε ορισμένες χώρες.

Το μειούμενο ποσοστό του ενεργού πληθυσμού και η άνοδος των άνω των 60 ώστε να φτάνουν στο 36% του συνολικού πληθυσμού στο μεσαίο σενάριο, δείχνει ότι είναι επείγον να ληφθούν προσεκτικά σχεδιασμένα μέτρα για την αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτής της ανισορροπίας.

Πηγή: www.generali.com

Προηγούμενο άρθροΚάλυψη κινδύνου από απιστία υπαλλήλου Τράπεζας
Επόμενο άρθροΟι κυριότερες αιτίες ζημιών στα αεροδρόμια