Αργυρώ Παπαδουλάκη: Το MDRT είναι το πανεπιστήμιο & το μεταπτυχιακό μας
Ανοιχτή συζήτηση μελών
Η Αργυρώ Παπαδουλάκη, MDRT Member, απαντά στα ερωτήματα της Κατερίνας Χαραλαμπίδου, MDRT Country Chair.
Αργυρώ, καλώς όρισες στην οικογένεια του MDRT! Είσαι νέο μέλος με έντονη παρουσία και ενέργεια. Θα ήθελα να ξεκινήσουμε γνωρίζοντάς σε λίγο καλύτερα. Τι θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας;
Χαίρομαι πάρα πολύ που πλέον είμαι μέλος του MDRT, γιατί πιστεύω ότι θα με βοηθήσει να γίνω καλύτερη σε όλα τα επίπεδα! Το MDRT φέρνει κοντά τους επαγγελματίες που μοιράζονται την ίδια επαγγελματική νοοτροπία και αξίες, και αυτό είναι πολύ σπουδαίο.
Είμαι γεννημένη και μεγαλωμένη στα Χανιά, Κρητικιά γέννημα – θρέμμα, οπότε έχω μεγαλώσει με έντονες αξίες. Τα τελευταία έξι χρόνια ζω μόνιμα στην Αθήνα. Πήρα την απόφαση να φύγω από τη γενέτειρά μου, για να κυνηγήσω τα όνειρά μου και να γίνω μια πραγματικά επιτυχημένη ασφαλιστική σύμβουλος.
Δεν είναι εύκολο να αφήνει κανείς τον τόπο του. Πώς και πήρες αυτή την απόφαση;
Η ζωή μου στην Κρήτη ήταν “χτισμένη”. Είχα φίλους, οικογένεια, ήμουν χαρούμενη, όμως, επαγγελματικά ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε. Ενώ πίστευα ότι μπορώ να γίνω πολύ καλή και να εξελιχθώ, ταυτόχρονα ένιωθα ότι εκεί δεν θα μπορούσα να το πετύχω.
Στην Κρήτη η ασφαλιστική παιδεία δεν είναι τόσο ανεπτυγμένη. Παρόλο που υπάρχουν πολλές επιχειρήσεις λόγω του τουρισμού, οι περισσότερες είναι ανασφάλιστες. Δεν υπάρχει η ίδια διάθεση ή το ίδιο ενδιαφέρον. Στην Αθήνα τα πράγματα είναι διαφορετικά και αυτό για μένα ήταν καθοριστικό.
Πώς ξεκίνησες στον ασφαλιστικό κλάδο; Ήταν επιλογή ή σύμπτωση;
Ήταν επιλογή μου, 100%. Κάποια στιγμή χρειάστηκα κάτι σοβαρό για την υγεία μου και, δυστυχώς, δεν είχα ασφάλιση υγείας. Εκεί κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να έχει ο κόσμος ιδιωτική ασφάλιση.
Τότε δούλευα σε ιατρείο, καθώς έχω πτυχίο βοηθού ιατρικών και βιολογικών εργαστηρίων. Πήγα στον ασφαλιστή μου, του έκανα ερωτήσεις, έμαθα τι χρειάζεται για να γίνω κι εγώ ασφαλίστρια, έδωσα εξετάσεις και πήρα την πιστοποίηση.
Κανείς δεν μου είπε: «γίνε ασφαλίστρια». Το έκανα γιατί ήταν κοντά στον χώρο της υγείας που αγαπώ και γιατί μπορούσα πραγματικά να βοηθάω τον κόσμο. Να ξέρεις ότι ήμουν ήδη ενεργή και είμαι ακόμα σε εθελοντικές ομάδες, όπως ο Ερυθρός Σταυρός και τα επείγοντα περιστατικά στα νοσοκομεία. Ένιωθα ότι αυτή η δουλειά ταιριάζει απόλυτα στο mindset μου. Και χάρηκα πάρα πολύ που έμαθα ότι ένας από τους 4 πυλώνες του MDRT είναι το MDRT Foundation και κάθε χρόνο δίνει τόσα πολλά χρήματα σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη!
Αν έπρεπε να περιγράψεις τον εαυτό σου με τρεις λέξεις;
Θα έλεγα ότι είμαι δυναμική, επίμονη –δεν τα παρατάω εύκολα– και καλόψυχη.
Τι είναι για σένα το MDRT;
Είναι το πανεπιστήμιό μας. Το μεταπτυχιακό μας. Κάθε φορά που έχω παρακολουθήσει MDRT Days ή το ετήσιο συνέδριο, φεύγω πάντα με μία ιδέα εφαρμόσιμη στο επίπεδο που βρίσκομαι εκείνη τη στιγμή. Αυτό είναι μαγικό και με έχει βοηθήσει ουσιαστικά στην εξέλιξή μου. Και νιώθω ότι έχω ακόμα πάρα πολλά να μάθω.
Αν έπρεπε να “πείσεις” έναν συνάδελφο να γίνει μέλος του MDRT, τι θα του έλεγες;
Δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να πείσεις κάποιον. Όποιος πραγματικά θέλει να γίνει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του –όχι μόνο επαγγελματικά, αλλά συνολικά– ο δρόμος είναι το MDRT.
Στο επάγγελμά μας και στην καθημερινότητά μας γενικότερα, υπάρχει έντονος ανταγωνισμός. Στο MDRT, όμως, μαθαίνεις να είσαι συναγωνιστής και όχι ανταγωνιστής. Από τη στιγμή που έμαθα για το MDRT, κάθε χρόνο κυνηγούσα τους στόχους μου, για να καταφέρω να μπω σε αυτή την ομάδα. Αυτό, πιστεύω, πρέπει να κάνει κάθε επαγγελματίας που θέλει να εξελιχθεί. Δεν χρειάζεται να τον πείσει κανείς άλλος!
Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη όταν τελικά πέτυχες τους στόχους και μπήκες στο MDRT;
Ότι τώρα πια δεν υπάρχει ταβάνι, sky is not the limit! Το πού θα φτάσω το ξέρει μόνο ο Θεός.
Υπάρχει κάποια καθημερινή σου συνήθεια που δεν θα άλλαζες;
Αν μπορείς να το πεις ρουτίνα, θα έλεγα τον χρόνο που αφιερώνω καθημερινά στις δημόσιες σχέσεις. Πιστεύω ότι αυτό με έχει βοηθήσει πολύ να φτάσω εδώ που είμαι. Μου ταιριάζει το επικοινωνιακό κομμάτι και θεωρώ ότι είμαι καλή σε αυτό. Θα συνεχίσω να βρίσκομαι σε κοινωνικές συναντήσεις, σε μέρη όπου μπορώ να γνωρίζω καινούργιο κόσμο.
Υπάρχει κάποιο περιστατικό από την πορεία σου που σε συγκινεί ακόμα;
Στα δέκα χρόνια που είμαι στον χώρο, ευτυχώς δεν έχω αντιμετωπίσει πολλά σοβαρά περιστατικά. Υπήρξε, όμως, μια πελάτισσα που αρρώστησε από καρκίνο. Θυμάμαι να με παίρνει τηλέφωνο κλαίγοντας, προσπαθώντας να το διαχειριστεί.
Εκεί συνειδητοποίησα πόσο σημαντικοί είμαστε στις ζωές των ανθρώπων όταν μας χρειάζονται. Μετά από μήνες, όταν ολοκλήρωσε τις θεραπείες της, ένα πρωί ξύπνησα και βρήκα ένα email από εκείνη. Με ευχαριστούσε που στάθηκα δίπλα της και με αποκαλούσε «φύλακα άγγελό της». Πώς να μη συγκινηθείς με κάτι τέτοιο;
Πώς αποφορτίζεσαι εκτός δουλειάς;
Όταν νιώθω κουρασμένη, επιδιώκω να είμαι με πολύ κοντινά μου άτομα. Αυτό με ξεκουράζει πραγματικά και μου γεμίζει τις μπαταρίες.
Και τα ταξίδια;
Τα λατρεύω! Είναι κι ένα από τα όμορφα της δουλειάς μας. Αυτή την περίοδο ανυπομονώ για το παγκόσμιο συνέδριο τον Ιούνιο 2026 στο Λος Άντζελες, που θα το παρακολουθήσω για πρώτη φορά ως μέλος του MDRT. Πηγαδάκια λένε ότι θα οργανωθεί το ταξίδι για πρώτη φορά ως αποστολή ελληνική και θα έχει πολλές συμμετοχές!
Έχω ακούσει ότι είναι η πιο μοναδική εμπειρία και ανυπομονώ να τη ζήσω από κοντά!
Ακολουθήστε την ασφαλιστική αγορά στο Google News